Takahe jest ptakiem z rodziny chruścielowatych, w 2006 roku jego liczbę określano na zaledwie 313 sztuk. Gatunek próbuje się chronić w zamkniętym rezerwacie Park Narodowy Fiordland, cały obszar został pozbawiony drapieżników. Znajduje się on na Wyspie Południowej, należącej do Nowej Zelandii. Niestety, pomimo wieloletnich starań takahe jest praktycznie na skraju wyginięcia, od ponad 60 lat przyrost gatunku wyniósł zaledwie kilkanaście sztuk.

Jest to średniej wielkości ptak, długość ciała to 50-60 cm, waga 2-3 kg. Posiada znacznie zredukowane skrzydła, zostały one zastąpione przez mocne nogi i masywny dziób.

Historia gatunku jest bardzo ciekawa, w 1898 roku zebrano ostatnie cztery osobniki, ponieważ sądzono, że jest to gatunek już wymarły. Dwa lata później został on za takowy uznany, jednak już w XX wieku odkryto nieznaną ich populację. W 1948 roku liczyła ona  około 300 osobników.

Żółw zielony zwany również jadalnym, jest zagrożonym gatunkiem. Wcześniej zagrażali mu rybacy i kłusownicy, obecnie postępujące zanieczyszczenie mórz i oceanów. Nazwa gada pochodzi od koloru jego tkanki tłuszczowej oraz od koloru pancerza. Jest on zazwyczaj oliwkowo-zielony, można również spotkać osobniki albinosy. Jego waga dochodzi do 500 kg, długość to około 140 cm.

Jeśli chodzi o rozmnażanie to żółw zielony może składać jaja nawet kilka razy w roku. W jednym rzucie składa ich od 100 do 200, zagrzebując je w ziemi na głębokości 20 cm. Co ciekawe, samice składają jaja zazwyczaj w miejscu swojego urodzenia. Ten fakt znacznie ułatwia ochronę gatunku, wystarczy odpowiednio zabezpieczyć takie miejsca.

Żółw zielony z racji wartościowego pancerza i smacznego mięsa jest ciągle narażony na działanie kłusowników. Pomimo ścisłej ochrony gatunku wciąż istnieje czarny rynek na którym sprzedawane są te zwierzęta.

Suzu jest dość rzadkim gatunkiem, według wielu narażonym nawet na wyginięcie. Powodem jest głównie niewielka, ograniczona terytorialnie populacja oraz działalność człowieka. Wody indyjskich rzek są coraz bardziej zanieczyszczone głównie przez przemysł.

Suzu ma długość około 2,5 metra, samice są niewiele mniejsze. Jego waga to około 85 kg. Jest szarej barwy, na brzuchu widoczne zabarwienie różowawe. Żyje w niewielkich, kilkuosobowych stadach, poszczególne osobniki współpracują podczas polowania. Ma długi pysk wyposażony w kilkadziesiąt ostrych, zakrzywionych zwierząt. Sprawiają wrażenie dość masywnych, ponieważ posiadają dużo tkanki tłuszczowej i garb na grzbiecie. Poruszanie w wodzie ułatwia giętki kark.

Niektórzy naukowcy dzielą suzu na dwa odrębne gatunki, ten żyjący w Gangesie i drugi występujący w Indusie.

Drop to duży ptak zamieszkujący na Półwyspie Iberyjskim, w Europie Środkowej i Wschodniej oraz w Wielkie Brytanii. W każdym z tych rejonów występuje osobny podgatunek, często izolowany. Dzięki temu udaje się na razie go ochronić przed wyginięciem. Także w naszym kraju jest program jego ochrony, planuje się na powrót sprowadzić odpowiednią liczbę osobników aby dać początek nowej populacji.

Drop charakteryzuje się dużymi różnicami jeśli chodzi o płeć, samiec jest znacznie większy i cięższy od samicy. Długość ptaka to 85-100 cm, rozpiętość skrzydeł 220 cm. Drop waży od 3 do nawet 17 kg. Ptak gniazduje na ziemi, żyje pośród niskiej roślinności z dala od lasów.

Obecnie gatunek jest pod ochroną, niestety używane w rolnictwie nawozy i inne substancje chemiczne prowadzą do różnego rodzaju chorób tego ptaka.

Kwagg wyginęła pod koniec XIX wieku. Na wolności żyła do 1870 roku, ostatni osobnik w niewoli zdechł w 1883 roku. Zabijano ją ze względu na smaczne mięso i skóry, które osiągały duże ceny. Zwierzę charakteryzowało się podobieństwem do zebry, jednak znane wszystkim paski miało tylko do połowy ciała. Poza tym miała podobną budowę ciała, niektórzy naukowcy określają ją nawet jako podgatunek a nie samodzielny gatunek. Wynika to z ostatnich badań genetycznych, które potwierdziły bliskość zebr i kwagg.

Obecnie planuje się odnowić populacje tych zwierząt. Jest to możliwe właśnie dzięki bliskiemu pokrewieństwu kwaggi z innymi gatunkami. Południowoafrykańscy naukowcy planują dokonać tego metodami naturalnymi, za pomocą właściwego doboru genetycznego. Zamierzają kojarzyć poszczególne gatunki aż uzyskają zamierzony efekt. Po sukcesie zwierzę ma być ponownie wprowadzone do ekosystemu.

Niestety, pomimo tego, że w szczytowym okresie populację gołębia wędrownego określa się na wiele, może nawet kilkanaście miliardów osobników, nie pozwoliło mu to przetrwać. Powodem był niezwykle duży popyt na jego mięso, które było tanie i smaczne. Poza tym sporym minusem był także system rozrodczy. Samica w jednym czasie wysiadywała zaledwie jedno jajo.

Przyjmuje się, że gatunek wyginął w 1914 roku. To właśnie w tym okresie zdechł w zoo w Cincinnati ostatni gołąb wędrowny. Wcześniej, około 1900 roku pewien chłopak w Ochio odstrzelił ostatniego osobnika żyjącego na wolności.

Gołąb wędrowny był niewielkim ptakiem o długości 33 cm i rozpiętości skrzydeł 20-25 cm. Miał niebieskoszarawe upierzenie z rudym podbrzuszem. Jego tryb wędrówki wyglądał w ten sposób, że zimował na południu zaś latem przenosił się w Góry Skaliste. Ptak żył w wielkich stadach, liczących nawet do miliarda osobników.

Łuskówka to ptak z rodziny łuszczaków, odżywiający się głównie orzechami i owocami. Charakterystyczny jest mocny dziób. Zamieszkiwał lasy w pobliżu wybrzeża. Jako główne powody jego wyginięcia wymienia się zmniejszanie powierzchni lasów, które postępowało z powodu wylesiania, oraz zwiększanie się liczby kotów. To właśnie w XIX wieku Japończycy masowo sprowadzali do siebie te zwierzęta.

Łuskówka została odkryta niedługo przed wyginięciem. Dokonał tego w 1828 roku niemiecki badacz von Kittlitz. Ptak wyginął już cztery lata później. Co prawda przypuszcza się, że niewielka liczba mogła przetrwać do końca wieku jednak wydaje się to mało prawdopodobne. Naukowiec zabrał z Japonii kilka okazów, dzięki temu wiemy obecnie jak gatunek wyglądał. Poza tym w różnych muzeach na świecie zachowały się także pojedyncze sztuki.

Kaberu ma niewielkie szanse na przeżycie na wolności. Pomimo wieloletnich starań jego populacja ciągle zmniejsza się, zarówno poprzez naturalną selekcję jak i problemy z rozrodem. Obecnie występuje on w zamkniętych grupach co niesie za sobą ryzyko przekazywania chorób następnym pokoleniom. Inny problem to krzyżowanie się samic z psami i coraz większa ilość mieszańców. Obecnie określa się liczbę kaberu na około 600 sztuk co czyni z niego najmniej liczny gatunek wśród ssaków.

Kaberu należy do psowatych, ma rude ubarwienie, długość około 100cm, waga 13-20 kg. Żeruje zarówno w dzień jak i w nocy, poluje na niewielkie gryzonie, cielęta antylop, jest także padlinożercą. Ciekawostką jest fakt, że kaberu nie jest uznawany przez ludzi za zagrożenie. Miejscowi rolnicy nie polują na niego, zwierzę często szuka na ich polach gryzoni co jest odbierane bardzo pozytywnie.

Indris można spotkać głównie na terenach wyżynnych, powyżej 1800 km n.p.m.. Jest to niewielka małpa żywiąca się głównie owocami. Samica rodzi tylko jedno młode i właśnie z tego powodu rozwój gatunku następuje bardzo powoli. Dodając do tego naturalnych drapieżników oraz ludzi, zwierzęta te mają coraz większe kłopoty ze znalezieniem spokojnych dla siebie terenów. Są spychane w tereny wysokogórskie, gdzie dużo trudniej o pożywienie.

Indris to sporej wielkości zwierzę, mierzy do 90 cm długości, waży nawet 10 kg. Charakteryzuje się także tym, że jest jedyną małpiatką o krótkim ogonie. Jest także jedynym żyjącym gatunkiem z rodzaju indrisowatych. Zwierzęta są aktywne głównie w dzień, prowadzą nadrzewny tryb życia. Poszczególne osobniki tworzą grupy rodzinne, które są dość zróżnicowane liczebnie. Grupy te kontrolują własne terytorium, zapewniając sobie także pożywienie, ochronę i opiekę nad młodymi.

Badia występuje na indonezyjskiej wyspie Borneo. Pierwsze wzmianki o tym gatunku pochodzą z XIX wieku, kiedy to opisano go. Niestety, zrobiono to wyłącznie na podstawie zachowanej skóry. W 2003 roku podczas tropienia tygrysów udało się sfotografować przez przypadek to zwierzę. Możliwe to było dzięki foto pułapce. Od tamtego momentu nie udało się ponownie nawiązać z badią kontaktu.

Badia jest drapieżnym kotem, o długości około 50cm i masie 3-4 kg. Żywi się małymi gryzoniami, ptakami oraz małpami. Dawniej występował zarówno na nizinach jak i w górach, obecnie przebywa wyłącznie na terenach trudno dostępnych. Oczywiście powodem tego jest ekspansja ludzi, którzy bezwzględnie tępią wszelkiego rodzaju drapieżniki.

Gatunek jest oficjalnie uznany za zagrożony, wynika to z tego, że jak dotąd nie udało się nawet ustalić jego liczebności.